Περι κατανάλωσης...

Είχα μια κουβέντα με μια καλή φίλη τις προάλλες. Είχαμε πάει να φάμε σε μια μακαροναδερί, μου είχαν μυρίσει νιόκι βλεπετε και μας βγήκε περίπου 20€ το άτομο. Το μακαρονοτέτοιο σου έδινε τη δυνατότητα να φάς με 12 ευρώ αρκετά καλά αλλά εγω επέλεξα να φαω ενα πιάτο μόνος. 1) Γιατί ήθελα 4 τυριά, 2) Γιατί είμαι μαλάκας και 3) Γιατί δεν είχαν νιόκι γαμώ το κέρατό τους. Φάγαμε πραγματικά καλά και χορτάσαμε. Η κοπέλα μπόρεσε και έφαγε τη μισή μακαρονάδα, οπότε μπορώ να πω οτι οι ποσότητες ήταν ικανοποιητικότατες.


Αυτό που αναλύσαμε λοιπόν ανάμεσα στα απομεινάρια, ήταν αν θα πρέπει να αλλάξουμε εμείς τον τρόπο και τη σκεψη της κατανάλωσης μας ή ο μακαρονοδάτορας, εστιάτορας, ποτομπαράκιας. Ο εκάστοτε ιδιοκτήτης μας προσφέρει το προιόν του σε ένα δικό του χώρο και το πουλάει όσο θέλει ή όσο του λείπει. Καλώς ή κακώς αυτό είναι. Απο εκεί και πέρα δεν έχουμε το δικαίωμα εμείς να απαιτήσουμε να το φέρει στα μέτρα και στα σταθμά τα δικά μας. Η μόνη μορφή διαμαρτυρίας που θα πρέπει, κατα τη γνώμη μου, να χρησιμοποιούμε, ειναι να μην πηγαίνουμε σε αυτά τα μέρη.


Σε ένα μαγαζί που ήπια 7€ τη μπύρα των 330ml δε πρόκειται να ξαναπάω. Άν πάω λογικά θα είναι γιατι με έχει σούρει κάποιος/α και θα περιορίσω την κατανάλωση μου. Προσωπικά δε θα κοιτάξω να ξαναπάω και το κάνω αυτό εδώ και πολλά χρόνια. Έχω βρεί ένα μάτσο μαγαζιά που μου προσφέρουν το φαγητό ή το ποτό που θέλω σε πολύ καλές τιμές και σε αυτά πηγαίνω. Αν τύχει και διαλέξω να πάω σε κάποιο απο τα "ακριβά" τότε σκάω και κολυμπάω.


Γιαυτό λοιπόν την επόμενη φορά που θα διαμαρτυρηθείτε για ένα ακριβό ποτό ή φαγητό, μην τα ρίχνετε στους μαγαζάτορες αλλα και στον εαυτό σας λιγο...

Αυτά... τι άλλο εσείς?

I am Ahab...

I am tired from the chase. It has been months since i have seen dry land, somewhere to rest my soul from this constant chase. I've seen it all drawn from beneath my feet. I've seen everything laid down in front of me and still i wander this endless sea in search of my white whale.

 

The beast is playing with me. Just as i think i am near it, it dissapears beneath the waves, laughing at my futile efforts. When its white back appears in the horizon i act like a mad man. "Break your backs men! Forward or we will lose it again!". My men are tired but they carry on. They fear my wrath and my angry face. I spit and shout and point to the beast. They obey silently grunting as the oars hit the waves.

 

I want the beast to fear me! Fear my devotion in it! Fear my angry face and spear! Fear, for it's death is near!

 

I leap on its back, arms streched up holding my weapon ready for the kill! I look him straight in the eye! And then...

 

I wake up covered in sweat. I wasn't on my ship. I couldn't smell the sea. My hands where trembling, as if tired from days of labor. In that rare moment of clarity i saw myself truly for the first time. I saw me spinning through a web of thoughts. I heard my wooden leg hit the deck of my ship's soul and rip through my mind. And then i understood...

Now...?

Γιατι μας αρέσει να βασανιζόμαστε? Τι ειναι αυτό που κάνει την καρδιά μας να αναζητάει απαντησεις που δε θέλει και κάποιες φορές δεν πρέπει να ακούσει? Ποιός εν τέλει παίζει μαζί μας και γελάει με τα παθήματα μας?

Θα ήθελα πάρα πολύ να είμαι απο μια μεριά και να βλέπω όλα αυτά που τραβάμε και να γελάω. Να γελάω μέσα στην άγνοια μου και να χαίρομαι τη μοναξιά όπως έκανα χρόνια τωρα. Γιατι μου ήταν πολύ εύκολο και οικείο και μου αρέσει η μοναξιά μου. Με κάνει να νιώθω ξεχωριστός. Πάνω απο όλους και κυρίως πάνω απο όλα αυτά τα παθήματα της γαμημένης της καρδιάς.

Γιατί είναι άτιμο πράγμα η καρδιά και πολλές φορές έχω γνωρίσει ανθρώπους που θα εύχοντουσαν να μην είχαν. Μέσα μου έλεγα πως γίνεται? Γιατί να μην θέλουν? Απείχα απο το όλο θέμα. Δεν ήξερα και έξω απο το χορό έλεγα πολλά τραγουδια τόσα χρόνια.

Το μάθημα ήταν σκληρό και άφησε ερείπια. Η ανοικοδόμηση δύσκολη αλλα επετεύχθει(σωστα το εγραψα?). Κάθε νέο οικοδόμημα πιο δυνατό απο το προηγούμενο περιμένωντας τον επόμενο σεισμό για να δεί αν θα αντέξει ή θα πάει και αυτό για βρούβες μαζί με το παπάκι στην ποταμιά.

Ομολογώ πως έφτασα σε σημείο να ευχόμουν να μη τα είχα ζήσει όλα αυτα. Μια φίλη μου είχε πει "Θα δείς οτι εν τέλει χτίζεις χαρακτήρα μετα απο όλα αυτά, καλό σου κάνει...". Συμφώνησα τελικά αν και δε μου άρεσε τότε. Απλά θα ήθελα ενα κουμπάκι που να με πηγαίνει κατευθείαν στο μέρος της άγνοιας.

Αλλά ανακάλυψα κάτι. Ποτέ στη ζωή μου δεν ένιωσα τόσο ζωντανός. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Το μυαλό μου έπαιρνε στροφές. Ξαναέπιασα αυτό το μπλόγκ και απο όσα μου έχουν πει φίλοι και φίλες έκανα καλή δουλειά. Άρχισα πάλι να σχεδιάζω και μπήκαν ιδέες στο μυαλό μου. Όπως έλεγε ο Χρηστάκης στο Φτάσαμεεε... "Η μοναξιά για τον άντρα έχει μια σημασία, γυαλίζει το μάτι του, γίνεται δημιουργικός!"

Πόσο αλήθεια.

Τα γράφω όλα αυτά καθώς πίνω το τελευταίο ποτό με τον διαβολικό εαυτό μου. Έναν εαυτό που δεν ήξερα οτι είχα μέσα μου και βγήκε με τον ωραιότερο και δημιουργικότερο τρόπο. Έναν εαυτό που θα καλως ορίσω ξανά και ξανά για όσο χρόνο μου έχει απομείνει. Μέχρι τότε όμως αν σκοτεινιάζω μη με φοβάστε. Να ξέρετε πως παίρνω δύναμη απο αυτόν και αν και πονάει η μνήμη και σκούζει σαν θηρίο πάντα θα γεμίζω με ενοχές. Γιατί χρειάζομαι κάτι να με καταστρέψει για να βγάλει απο μέσα μου κάτι καλό.

Γιατί χρειάζομαι κάτι να με καταστρέψει για να νιώσω ζωντανός... (?)

and now... bring me that horizon...

Πρωτοβρόχια...

Δε ξέρω πόσοι θυμάστε ή είχατε ακούσει για τα πρωτοβρόχια. Ηταν οι πρώτες βροχές που ερχόντουσαν μετά το τέλος του καλοκαιριού μέσα στον σεπτέμβριο. Το θυμάμαι πολύ καθαρά το φαινόμενο οταν ήμουν μικρος. Μου είχε κάνει εντύπωση λοιπόν όταν μετα απο κάποια χρόνια παρατήρησα οτι είχαν σταματήσει. Ειναι αλήθεια οτι ζήσαμε μια κλιματικη αλλαγή, με τις μετατοπίσεις των εποχών. Θυμαμαι τα τελευταία χρόνια τον Μάρτιο να ήταν πάντα απρόβλεπτος με εξαιρετικά κρύες θερμοκρασίες εδω στο χωριό. Πάντα όμως έτσι δε λέγαμε? Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκατιτελοςπαντων?

Ε να λοιπόν που τα πρωτοβρόχια επανήλθαν τα τελευταία 3-4 χρόνια. Ίσως με αυτό το παράδειγμα η φύση να μας δείχνει οτι τα πάντα κάνουν κύκλο. Δε ξέρω για τις πιο παλιές γενιές και δυστυχώς εγω δε θυμάμαι να πρόσεχα τον καιρό όταν ήμουν μικρότερος. Ισως λοιπον αυτή η ιστορία με τις αλλαγές του πλανήτη να μας είχε πιάσει και πιο παλιά αλλα να μην τη θυμάται κανεις.

Τα πάντα κάνουν τον κύκλο τους εν τέλει...

Έχουν περάσει 6 εβδομάδες από τότε που έσπασα το ποδαρι μου. Κάταγμα έξω σφυρού και ολική ρήξη έσω συνδέσμου ή κάπως έτσι. Μόλις αυτή τη βδομάδα άρχισα να το πατάω και ομολογώ πως έχω ανακουφιστεί. Με τη ζημιά που είχε γίνει φοβόμουν ότι θα αργούσα να συνελθω αλλα ευτυχώς όλα καλα. Προχτές άρχισα να ακούω ήχους κάθε φορά που κουνουσα το πέλμα. Ευτυχώς όπως είπε η θεραπευτρια είναι απλά αλατα που σπάνε. Άρα καλα πάμε. Σε δυο βδομάδες θα μπορέσω να περπατησω και ελπίζω να μπορέσω να οδηγησω με σχετική άνεση.

Είναι το μεγαλύτερο διάστημα που έχω κάνει χωρίς να οδηγησω εδω και 8 χρόνια περίπου. Αυτή η έλλειψη ελευθερίας μετακίνησης είναι τελικά αυτο που με πείραξε περισσότερο από όλα. Όχι το σαπισμα στο σπίτι, όχι ότι βασιζομουν στους άλλους για καθημερινές ανάγκες. Ηθελα να βγω για έναν καφε και ήταν άθλος αν δεν είχε κάποιον να με παει και να με φέρει. Κατέβηκα δυο φορές στην πλατεία για καφε με το τραμ και στον γυρισμό στην ανηφόρα μου βγήκε η ψυχή.

Την μέρα που ξεκίνησε η απεργία των ταξι είχα την φαεινή ιδέα να κατέβω στο κέντρο για να πάρω τα κομικ μου. Πήρε το τραμ λοιπόν και κατέβηκα Νέο Κόσμο. Έφτασα με σχετική άνεση στην Ομόνοια και νόμιζα ότι θα ήμουν ξεκούραστος όταν θα έφτανα στην επιφάνεια. Πήρα το πρώτο ασανσέρ από τις αποβάθρες και ανακάλυψα ότι σε παει όχι στην επιφάνεια αλλά στον όροφο που αλλάζεις για τις άλλες γραμμές. Άρχισα λοιπόν με τις πατεριτσες να ψάχνω το επόμενο ασανσέρ. Όταν το βρήκα ανακάλυψα ότι ούτε αυτο με ανέβαζε στην επιφάνεια. Απο το επίπεδο των εκδοτήριων λοιπόν πήρα το τρίτο και τελευταίο ασανσέρ. Μέχρι να φτάσω πάνω είχα ήδη κουραστεί. Είναι απαράδεκτο ότι χρειάστηκαν τρεις ανελκυστήρες για να φτάσω πάνω. Εγω δεν έχω μόνιμο πρόβλημα αλλα κάποιος που έχει πραγματικά ανάγκη τι πρέπει να κάνει; Δεν έχω δει άλλους σταθμούς να δω αν είναι το ίδιο "βολικοί" όπως αυτός της Ομόνοιας αλλά κάτι μου λέει ότι δεν θα έχουν μεγάλη διαφορά.

Αυτά τα ολίγα σήμερα. Γίνεται χαμός από ακρίδες εδω και το έχω ρίξει στο διάβασμα να περάσει η ώρα. Άντε καληνύχτα σας.

σκορπιες σκέψεις καθώς φυσάει μια αργοσυρτη βροχή...

Έχω ανοίξει την μπαλκονοπορτα. Ο θορυβοδης ανεμιστήρας δε φτάνει για να με δροσίσει. Ελπίζω με την ανοιχτή πόρτα να μπει και λίγη δροσιά και να μπορέσω να ηρεμήσω. Να ανακυκλωθει ο αέρας ρε παιδι μου.

Η αλήθεια είναι ότι είχε πολυ καιρό να με πιάσει αυτή η ανησυχία. Δε μου έλειψε. Μια χαρά ήμουν τόσο καιρό αλλά με το σπασμένο πόδι και τον αναγκαστικό κατ'οίκον περιορισμό το μυαλό μου σάπισε. Θα κατρακυλούσε, ήταν σίγουρο. Γιατί να μην κατρακυλήσει άλλωστε; Τους τελευταίους τρείς μήνες η ζωή με πήγαινε, ψέμματα, την πήγαινα γαμιώντας. Διακοπές, βόλτες, μπάνια, ξύδια. Δε θυμάμαι άλλη περίοδο στη ζωη μου να έχω καταναλώσει τόσο πολύ αλκοόλ σε τόσο μικρο διάστημα. Μια βδομάδα στην Θεσσαλονικη φαΐ και ποτό. Δύο μέρες στην Κομοτηνή πιωμένος σχεδόν κάθε ώρα. Έπρεπε να σταματήσω κάποια στιγμή.

Θα προτιμούσα βέβαια να μην ήταν με εγχείρηση και λάμα στο πόδι αλλα τι να κάνουμε; Όταν το 2004 το έπαιζα ραλιστας με το Hyundai έλεγα: "Ή θα μου φύγει σιγά σιγά ή θα τρακάρω και θα μου περάσει." Τελικά έφερα δυο τούμπες στον αέρα και έστρωσα χαρακτήρα. Έτσι και τώρα. Αν είχα κάτσει στα αυγά μου θα έκανα τις δουλειές μου άνετος και θα απολάμβαναν το καλοκαίρι μου.

Ησυχία στη γειτονιά. Σε μια πολυκατοικία απέναντι κάποιος βλέπει ακόμα τηλεόραση ή μπορει να αποκοιμηθηκε μπροστά της. Κάπως καλύτερα τώρα που μπαίνει λίγος φρέσκος αέρας. Έχω βάλει τα ακουστικά για να μην ενοχλω και ακούω χαλαρά τη μουσικουλα μου.

Έρχονται λοιπόν δύσκολα. Σίγουρα έχω κάποια άνεση για να τελειώσει το καλοκαίρι τουλάχιστον αλλά και πάλι το μυαλό μου σκέφτεται χίλια δύο πράγματα. Αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι. Πάντα τα κρατούσα μέσα μου. Τα προβλήματα μου ήταν δικά μου και δεν τα μετέφερα ποτέ σε κανέναν. Δεν υπήρχε λόγος. Τώρα που το σκέφτομαι τελικά I am The Crane που είχα γράψει πριν κάτι μήνες και όχι το πρόσωπο για το οποίο το είχα γράψει.

Επίσης πήρα μια απόφαση για την παραμονή μου στην Αθήνα. Αν όλα πάνε καλα μέχρι τέλος σεπτεμβρίου θα κοιτάξω να πάω στην ΑΚΤΟ ή σε κάποια παρόμοια σχολή για σχέδιο. Θα δούμε. Γράφω αυτό το πόστ καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με τον διάβολο. I feel so fucking sober και τουλάχιστον μπορώ να κοιμηθώ σχετικά εύκολα.

Η σκέψη δεν έρχεται πλέον. Τη βλέπω τη λίμνη Μιχάλη... τη βλέπω τη γαμημένη τη λίμνη...

Memoirs of a gamer...

Κλεισμένος στο σπίτι τις τελευταίες μέρες ξαναέπιασα το Gears Of War 2. Παίζωντας το θυμήθηκα το πρώτο Gears και τι αίσθηση μου είχε προκαλέσει το 2007 όταν το είχα πρωτοπαίξει. Θα αναφερθώ λοιπόν σε λίγα παιχνίδια που μου έχουν αλλάξει τη gaming ζωή μου και στα οποία έχω αφιερώσει μέρες ολόκληρες.

Medieval Total War II. Όταν ήμουν μικρός διάβαζα την εγκυκλοπαίδεια Ιστορία Του Ελληνικού Έθνους. Ο τομος των κλασσικών χρόνων ήταν γεμάτος με σχέδια μαχών τα οποία με τετράγωνα και ορθογώνια παρουσίαζαν τις μονάδες των αντιπάλων και τις κινήσεις τους. Στα μάτια μου ήταν κάτι το εκπληκτικό και έβαζε τη φαντασία μου να οργιάζει. Όταν λοιπόν έπαιξα για πρώτη φορα το Shogun είδα ολα μου τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα! Η σειρά Total War έχει γίνει η αγαπημένη μου πλέον και ειδικά στο Medieval Total War II έχω περάσει αμέτρητες ώρες. Τερματισμενο με είκοσι διαφορετικές φατρίες σε όλα τα expansion. Ο καλύτερος συνδυασμός turn based και real time strategy που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην αγορά.

Gunship 2000. Η μητέρα Microprose έβγαζε παιχνίδια για εμένα μόνο. Με αυτόν το εξομοιωτή ελικοπτέρου έφαγα εκατοντάδες επικίνδυνα ορθογώνια TOMΠ, τετράγωνα Τ80, ραντάρ και συστοιχίες πυραύλων. Κρυβόμουν πίσω από τον λόφο πυραμίδα εμφανιζόμουν μπροστά στα επικίνδυνα παραλληλόγραμμα και τους γαμαγα(τοπικό) τη μάνα.

Far Cry. Η εμφάνιση αυτού του παιχνιδιού ήταν κεραυνός εν Ερυθραία. Ανοιχτό gameplay, υπέροχα γραφικά, εκπληκτικό AI αντιπάλων και διασκέδαση στο έπακρο. Για εμένα το fps με το οποιο έχω διασκεδάσει περισσότερο στη ζωή μου. Μετά από αυτό άρχισα να βλέπω τα fps με άλλο μάτι. Γιαυτό δεν φτούρισαν τα Halo ποτέ στα xbox μου.

XCom Terror From The Deep. Στο 486dx40 με 4mb ram 250mb hd και svga. Τι να λέμε τώρα. Τέτοιο παιχνίδι δεν έχει ξαναβγεί και ούτε πρόκειται. Η Microprose με αγαπούσε και αυτό το παιχνίδι ήταν η απόδειξη. Όπως όλα τα παιχνίδια της τα πιο δύσκολα επίπεδα απλά δεν παιζώντουσαν. Το σημερινό insane ήταν σίγουρα το hard για να μην πώ το normal. Το παιχνίδι αυτό με την δυσκολία του, το σενάριο του, τις άπειρες ώρες του research, τις άπειρες ώρες των terror ships (εύκολα ένα δίωρο κάθε τέτοιο χωρίς να υπολογίζω τα reload) και το απίστευτο συναίσθημα που είχα όταν γύριζα πίσω στη βάση με όλους μου τους βασικούς ναύτες ζωντανούς και γεμάτος με πτώματα εξωγηινων και την τεχνολογία τους, θα μείνει για πάντα στην μνήμη μου και θα είναι σίγουρα το αγαπημένο μου παιχνίδι όλων των εποχών.

Hospital Blues

Το παυσίπονο τελείωσε πριν από μια ώρα. Δε μπορεί να κοιμηθεί και βάζει λίγη μουσική. Τα μάτια του κλείνουν. Νομίζει ότι κάποιος είναι δίπλα του. Απλώνει το χέρι του να τον ακουμπήσει. Δεν είναι εκεί κανείς. Πονάει και δε ξέρει πώς θα το αντέξει. Τα μάτια του κλείνουν πάλι. Οι μορφή επιστρέφει.

Black milk και η μορφή παίρνει πιο ξεκάθαρο σχήμα. Έχει τα μαλλιά της κοτσίδα και χορεύει κουνώντας το δεξί της χερι στον αέρα σιγά σιγά με τη μουσική. Χτυπάει παλαμάκια σε αργό ρυθμό και συνεχίζει να έρχεται κοντά του.

Τα μάτια του ανοίγουν. Μπροστά του βλέπει την πόρτα της τουαλέτας και το φώς του διαδρόμου. Πονάει πολύ και περιμένει.

Paradise circus. Χτυπάει παλαμάκια μαζί με το τραγούδι κουνώντας αργά και βασανιστικά τους γοφούς της στο ρυθμό της μουσικής. Παίζει μαζί του. Βάζει τα χέρια της στη μέση της και συνεχίζει να τον προκαλεί. Πιο κοντά και πιο κοντά.

Πετάγεται ιδρωμένος από τον πόνο. Είναι αβάσταχτος ο συγκεκριμένος. Παίρνει βαθιές ανάσες και ξανακλείνει τα μάτια του.

Dissolved girl. Στο χέρι της κρατάει ένα ποτήρι λευκό κρασί. I think I kind of lost myself again του ψιθυρίζει. Χορεύει όλο και πιο γρήγορα με τον ρυθμό ερχόμενη κοντά του. Μυρίιζει το άρωμα της. Say my name...

Ξυπνάει και τεντώνει το σώμα του από τον πόνο. Που είναι οι νοσοκόμες;

Inertia creeps. Στέκεται ανάμεσα από τα πόδια του. Χορεύει ηδονιστικά και τον χαιδεύει. Two undernourished egos four rotating hips. Χορεύουν μαζί στο μισοσκόταδο του δωματίου. Είναι αγκαλιά. Μυρίζει το άρωμα με τον ιδρώτα της. Την φιλάει απαλά στο λαιμό. Του δαγκωνει ερωτικά το αυτί. See me on all fours it's been a long time.

Η νοσοκόμα βρίσκεται από πάνω του. Κρεμάει την αντιβίωση με το παυσίπονο και του περνάει το σωληνάκι. Δε προλαβαίνει να της πεί όχι. Να μείνει με τον πόνο με τη μορφή της με το άρωμα της. Κλείνει τα μάτια του και η μορφή της δεν είναι πουθενά.

Like a soul without a mind
in a body without a hear
I'm missing every part

Αγανακτισμένος στο Ρέθυμνο...

Θα με ρωτάνε λοιπόν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου, "Που ήσουν πατέρα/παππού όταν άρχισε η επανάσταση;". "Στο Ρέθυμνο και έπινα ρακές!" θα τους απαντάω γεμάτος περηφάνια. Εκτός όμως απο τις ρακές και τους τόνους φαγητού έκανα και μια βόλτα.

Σάββατο μεσημέρι λοιπόν πήραμε το δρόμο για τους Μύλους. Ένα χωριό δέκα λεπτά περίπου απο το κέντρο του Ρεθύμνου. Εκεί λοιπόν υπάρχει ένα φαράγγι στο οποίο βρισκόντουσαν οι μύλοι του Ρεθύμνου. Το χωριό μέσα στο φαράγγι εγκαταλείφθηκε λόγο της υγρασίας που έκανε τις συνθήκες διαβίωσης δύσκολες. Τουλάχιστον έτσι λένε. Γιατί να μην είχε εγκαταλειφθεί για κανένα πιο γαμάτο λόγο? Να είχαν αλληλοσφαχθεί οι κάτοικοι? Να τους την είχε πέσει κανένα τέρας που να εξαφάνισε όλοι την κοινότητα σε μια νύχτα? Σε όλο τον κόσμο τέτοια γίνονται. Μόνο σε εμάς θερίζουν οι ρευματισμοί...

Λοιπόν φτάνοντας στην αρχή του φαραγγιού κατεβαίνουμε στα πρώτα σπίτια, ένα απο τα οποία έχει γίνει μαγαζάκι στο οποίο μπορείς πολύ ευχάριστα να κάτσεις να πιείς ένα καφέ με ωραιότατη θέα.



Μπαίνοντας όλο και βαθύτερα... στο φαράγγι that is, ακούγεται όλο και πιο δυνατά το νερό που κατεβαίνει. Το μονοπάτι είναι διάσπαρτο με ερείπια τα οποία έχουν παραδοθεί στην οργιώδη βλάστηση(πςςςς τι έγραψα ρε μαλάκα...) και το φως λιγοστεύει μιας και τα δέντρα δημιουργούν μια πυκνή οροφή.



Το μονοπάτι είναι ξεκάθαρο και σε όποια σημεία χρειάζεται κάποια διευκρίνηση υπάρχουν κόκκινα βελάκια και κουκίδες οι οποίες σημαδεύουν τον σωστό δρόμο. Σε λίγα σημεία χρειάζεται λίγη προσοχή καθώς κατεβαίνει απότομα και σε κάποια θα χρειαστεί να βραχούμε λίγο. Όταν βλέπουμε την παρακάτω εικόνα όμως δε πιστεύω να έχουμε πρόβλημα με το νερό...



Το περπάτημα ήταν σχεδόν δύο ώρες και στο τέλος φτάσαμε στον δρόμο, μερικά χιλιόμετρα απο εκεί που είχαμε ξεκινήσει. Γιαυτό προτείνω αν υπάρχει η δυνατότητα να πάρει κάποιος δυο αμάξια να αφήσει το ένα στο τέλος έτσι ώστε να μην ταλαιπωρηθεί στον γυρισμό.



Συμπέρασμα? Ένα μυθικής ομορφιάς μέρος στη χώρα μας απο τα τόσα που δεν έχουμε ανακαλύψει και μας περιμένουν. Είναι κρίμα αν είστε εκει κοντά και έχετε χρόνο να μην το δείτε. Μετά τη βόλτα σας πάτε και σε μια καλη ψαροταβέρνα και λιώνετε στο φαγητό και στη ρακί.

Ευχαριστούμε πολύ την Μαρία που είχε την ωραιότατη ιδέα που είχε και μας πήγε σε αυτό το μέρος.

Στο παρακάτω σετ στο Flickr μπορείτε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.

http://www.flickr.com/photos/thepavl/sets/72157626724988795/

αυτά...

τι άλλα εσείς? Τίποτα σοβαρότερο?

Crescent...

The stars you see in the night sky
Have been dead for centuries
And sunlight creates the illusion
Of life for all these years

Now i no longer trust these eyes of mine
The heart must speak to me
In tongues of forgotten voices
In cosmic energy
So that i can see

The heavens are merely illusions
When you build them high in the sky
And hell is the final solution
For man and his seed design
And the chance of life
And the more that i see
The more life means to me
In the chime of silence of your love
Can't feel in my love
And i need love in my life
Can't feel it in you
And i need love in my, i see life
Can't feel it in you



Είναι κάποια τραγούδια τα οποία σου "κάθονται" με την πρώτη αυτιά. Τα ακούς 2-3 φορές και κάποια στιγμή απλά τα αφήνεις στο repeat να παίζουν συνέχεια. Αυτό έχω πάθει απο χτές με το συγκεκριμένο τραγούδι. Η φωνή του Perry είναι μαγευτική. Η μουσική, μελαγχολική και ατμοσφαιρική με ταξιδεύει. Οι στίχοι του χτυπάνε κατευθείαν στόχο. Είναι το δεύτερο κομμάτι τους με το οποίο το παθαίνω αυτό. Το πρώτο ήταν το Xavier πριν απο χρόνια. Γι'αυτό χαίρομαι πάρα πολύ τώρα που ανακοίνωσαν νέο δίσκο και περιοδεία με την Lisa Gerrard. Θα προσπαθήσω να τους δω στο εξωτερικό αν δεν έρθουν εδώ. Αν και το πιο πιθανό είναι αν πάω έξω να τους δω να έρθουν στην Ελλάδα μετά απο κάποιους μήνες (βλέπε Interpol).


Εσείς τι άλλα?

Ήταν όμορφη;

ξεκίνησα να γράφω κάτι για ένα τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών αλλα μετα Απο μισή ώρα επίπονης προσπάθειας στο iPhone και εχωντας γράψει τέσσερις παραγραφους τα εσβησα όλα. Γιατί; Γιατί δεν έχει νόημα πια και δε το χρειάζομαι για να εκφραστώ. Ότι έγινε έγινε και η ζωή συνεχίζεται. Ντου και ξύλο στους eurovisionistas και καληνύχτα σας.


ήταν όμορφη;

εγω σου λέω μπορει να μην ήταν καν αληθινή!

και τι να ήταν;

ξέρω γω;

Of broken bones and voices obscura...

Σαν πέρυσι λοιπόν (νομίζω ήταν 7 ή 8 μαΐου βασικά) ημέρα Σάββατο πήρα το μηχανάκι της αδερφης μου να κατέβω στο κέντρο να πάρω κανένα κόμικ. Ζωστηκα την τσάντα μου έβαλα κράνος κλπ και ξεκίνησα. Οδηγούσα στη λεωφορειολωρίδα όλα ωραία και καλα όταν ένας τύπος έκοψε δεξιά να μπει στο πάρκινγκ Συγγρού Φιξ και με έκλεισε. Learning to fly λοιπόν έφυγα πάνω Απο το καπό πετάχτηκα 6 μέτρα μπροστά έκανα ένα διπλό αξλ και ένα τετραπλό τολουπ και προσγειώθηκα ανάσκελα με το κεφάλι μου να βουιζει.

Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλα επειδή δε μπορούσα να κουνησω το αριστερό μου χέρι σωστά. Έβγαλα κράνος και προσπάθησα να ηρεμήσω και να πάρω λίγο αέρα. Δε πρέπει να περίμενα πάνω απο 5 λεπτά για το ασθενοφόρο. Με μάζεψε και με πήγε στο... χμμμ... δε θυμάμαι...

Σπασμένη κλίδα και χαμός. Μπανταρισμενος για ένα μήνα με έναν επιδεσμο χιαστί στην πλάτη και το αριστερό χέρι σε ακινησία. Ακινησία my ass τέλος πάντων. :Ρ

Ένα χρόνο μετα έχω το σήμα του χαρυ Πότερ στα κόκκαλα μου.

Moving ooooooon

ps. γράφοντας το ooooooon το iPhone ήθελε να μου κάνει διόρθωση σε polonium....

μια μικρή ιστορία για τον Θανάση Βέγγο...

Πρέπει να ήταν άνοιξη του 2000. Δεύτερο έτος στη σχολή και είχα κατέβει στο μοναστηράκι με μια φίλη μου αφού είχαμε τελειώσει τα μαθήματα στο ΤΕΙ. Κάτσαμε στον ημιόροφο, στον "Θανάση" να φάμε κάτι. Πέρασε λίγη ώρα και απο κάτω ακούσαμε φασαρία. Όλοι χαιρετούσαν κάποιον και γελούσαν. Κοιτάξαμε και είδαμε τον Θανάση Βέγγο να μπαίνει στο μαγαζί και κόσμος να τον χαιρετάει.

"Θα πάω να τον χαιρετήσω!" της είπα. Ήθελα μόνο να του πω ευχαριστώ και να του σφίξω το χέρι. Κατέβηκα και τον πλησίασα τρέμοντας.

"Κυριε Θανάση!" είπα και άπλωσα το χέρι μου. "Σας ευχαριστώ πολύ!"

"Γιατί με ευχαριστείς παιδί μου? Που επέζησα απο την καταστροφή?" μου είπε χαμογελώντας με τον ίδιο τρόπο που μιλούσε στις ταινίες του.

"Για όλα όσα έχετε κάνει!" του απάντησα

"Εγώ σε ευχαριστώ παιδί μου! Σας καμαρώνω όλους να είσαι πάντα καλά και εσύ!"

Ένιωσα τόσο χαρούμενος. Ο άνθρωπος που είχα δει τόσες φορές σε ταινίες ήταν όλα όσα περίμενα. Ευγενικός, καλός, χαμογελαστός και ειλικρινής. Τον ένιωσα πραγματικά σα να ήταν ένας δικός μου άνθρωπος. Γιαυτό και με το που έμαθα οτι πέθανε δάκρυσα. Γιαυτό και τώρα που τα γράφω αυτά δε βλέπω καλά το πληκτρολόγιο απο τα δάκρυα.

Η μητέρα μου ακόμα έχει να λέει για αυτή τη μέρα που γύρισα σπίτι ενθουσιασμένος που τον γνώρισα και του μίλησα. Την ιστορία αυτή τη λέω και θα την λέω, στα παιδιά μου και στα ανίψια μου που μεγαλώνοντας θα βλέπουν τις ταινίες του και θα γελάνε όπως γέλασα και εγώ.

Ο Θανάσης Βέγγος ήταν ένας μεγάλος άνθρωπος, με μεγάλη καρδιά που αν και τα τελευταία χρόνια δεν τον έβλεπα συχνά στην τηλεόραση και μόνο η σκέψη οτι ζούσε ανάμεσα μας, με έκανε χαρούμενο. Γιατί ήξερα οτι αυτός ο άνθρωπος υπήρχε και ήταν αληθινός και γέμισε τη ζωή μου με ώρες χαράς και γέλιου.

Αντίο λοιπόν κύριε Θανάση. Θα σε θυμόμαστε για πάντα...

Ημέρα πρώτη...

"Παρακαλώ ωθήσατε την πόρτα για να εισέλθετε στο κατάστημα." είπε η ρομποτική γυναικεία φωνή της πόρτας. Με σταυρωμένα τα χέρια παρατηρούσε την γιαγιά που προσπαθούσε να μπει στο κατάστημα και πάλευε με το κουβούκλιο και τον μηχανισμό του εδω και πέντε λεπτά.

"Παρακαλώ ωθήσατε την πόρτα για να εισέλθετε στο κατάστημα."

"Κώστα βοήθα την κυρία να μπεί μέσα σε παρακαλώ." είπε στον υπάλληλο στο διπλανό γραφείο. Ήπιε μια γουλιά καφέ και γύρισε στα χαρτιά του.

"Παρακαλώ ωθήσατε την πόρτα για να εισέλθετε στο κατάστημα."

Κοίταξε πάνω απο τα γυαλιά του και είδε την γιαγιά να μπαίνει επιτέλους στο κατάστημα. "Κυριε διευθυντά η γυναίκα σας στη γραμμή δυο." γκρίνιαξε και σήκωσε το τηλέφωνο. "Καλημέρα. Όχι δε θα αργήσω. Ναι αμε. Κάτσε να γράψω. Ναι. Ένα ή δυο λίτρα? Εντάξει. Το βράδυ? Που θα πας? Θα προσπαθήσω. Είπα θα προσπαθήσω, το ξέρεις οτι σήμερα μαζευόμαστε με τα παιδιά στο σπίτι του Σάκη. Τι εννοείς απο πότε? Απο πάντα. Καλά θα τα πούμε στο μεσημεριανό. Έλα γειά."

"Παρακαλώ ωθήσατε την πόρτα για να εξέλθετε απο το γάμο σας."

Κοίταξε το τηλέφωνο για λίγο. Ένας πελάτης του έφερε μια επιταγή για υπογραφή. Σηκώθηκε απο το γραφείο του και πήγε να βάλει λίγο καφέ.

"Παρακαλώ ωθήσατε την πόρτα για να εισέλθετε στο κατάστημα."

Τραγουδια...

Σίγουρα έχετε όλοι τρία ή τέσσερα ή ένα αγαπημένο τραγούδι το οποίο δεν έχει καμία σχέση ίσως με τη μουσική που ακούτε. Τραγούδια τα οποία σας έχουν κάτσει στο μυαλό επειδή τα έχετε συνδέσει με μια κατάσταση, με κάποια περίοδο της ζωής σας. Μερικά απο αυτά για εμένα είναι τα παρακάτω...

Daft Punk - Fresh

Το τραγούδι αυτό το άκουγα όταν διάβαζα "Τα Βουνά Της Τρέλας" του H.P. Lovecraft. Στο βιβλίο οι δύο πρωταγωνιστές εξερευνητές χρησιμοποιούν ένα αεροπλάνο για να φτάσουν σε μια ψηλή οροσειρά της Ανταρκτικής. Όταν ακούω αυτό το τραγούδι φαντάζομαι πάντα το αεροπλάνο να απογειώνεται και να πετάει πέρα απο τα βουνά. Είναι και φοβερό τραγουδι Btw...

Tindersticks - Can We Start Again

Αυτό το τραγούδι το είχα ερωτευθεί όταν το είχα δει στην τηλεόραση. Αγαπημένο για πολλούς λόγους. Για τους στίχους, τη χαρούμενη μελωδία που δίνει ελπίδα και την ιδιαίτερη φωνή του Stuart Staples.

Tangerine Dream - Green Desert

Η πρώτη μου επαφή με το συγκεκριμένο συγκρότημα δε θα μπορούσε να είναι με καλύτερο δίσκο. Το Green Desert ειναι ολόκληρο ενα αριστούργημα. Το ομώνυμο τραγούδι δε είναι ενα απο τα πιο ολοκληρωμένα κομμάτια που έχω ακούσει ποτέ μου. Το συγκρότημα αυτό το άκουγε ένας πολυ καλός φίλος μου και πολλές φορές θυμάμαι τις τα d&d sessions στο σπίτι του στα εξάρχεια κάθε τετάρτη με νοσταλγία. :)

Ήχοι...

Τρεις ήχοι που έχουν μείνει και θα μείνουν για πάντα στα αυτιά μου...


1) Ο ήχος της βροχής στην τσίγκινη οροφή της τουαλέτας στο χωριό μου. Έπαιρνα μια καρέκλα και την άραζα στην αυλή δίπλα στην τουαλέτα για να την ακούω να χτυπάει...


2) Ο μονότονος ήχος του Γκιόνη. Ο Γκιόνης όπως έλεγε το παραμύθι του παππού μου, ήταν ένα παιδί που είχε χάσει τον αδερφό του και βγήκε στο δάσος να τον βρεί κάνοντας αυτόν τον ήχο. Στην πραγματικότητα είναι ενα είδος κουκουβάγιας που υπήρχε σε αφθονία πριν τις φωτιές του 2007. Απο τότε το ακούω σπάνια πλέον. Όταν ήμουν μικρότερος φοβόμουν πάρα πολύ αυτόν τον ήχο και πολλές φορές δε μπορούσα να κοιμηθώ.


3) Ο ήχος της καρδιάς μου πρίν κοιμηθώ. Μικρότερος νόμιζα οτι άκουγα τα βήματα κάποιου που ερχόταν να με βρεί. Νόμιζα οτι αυτός ο κάποιος ήταν ο θάνατος και όταν μεγάλωσα κατάλαβα οτι αυτός είναι. Όταν τα βήματα σταματήσουν, δηλαδή όταν με βρεί, θα πεθάνω και εγώ. Χαλάλι του, τόσο περπάτημα θα έχει ρίξει μέχρι τοτε...


Αυτά...

Μυρωδιές...

Τρεις μυρωδιές που θυμάμαι απο μικρός να μου αρέσουν και τις έχω συνδέσει με ωραίες περιόδους της ζωής μου...


1) Η μυρωδιά της νυχτερινής Αθήνας την άνοιξη. Τη θυμάμαι απο το γυμνάσιο που γυρνούσα απο το σχολείο στο σπίτι όταν ήμουν απογευματινός. Νυχτολούλουδα νομίζω απο τα πάρκα και τις αυλές, ανακατεμένα με τον αέρα. Είναι περίεργο που μια πόλη σαν την Αθήνα έχει αυτήν την πανέμορφη μυρωδιά.

2) Η ανακατεμένη μυρωδιά του γράσου και του υδραυλικού λαδιού με λίγη εσάνς πετρελαίου έτσι για το γαμώτο. Απο τα καλοκαίρια που δούλευα στο εργοτάξιο γυρίζοντας με το JCB σκάβοντας βόθρους, χαντάκια, τάφους(!!), στα περίχωρα του Λεονταρίου. Πάντα με κάνει να νιώθω σαν το σπίτι μου όποτε βρίσκομαι σε κάποιο συνεργείο ή εργοτάξιο.

3) Η μυρωδιά της βροχής στο χωριό. Ανακατεμένη με άχυρο και κοπριά. :P

Αυτά.

Μικρή ιστορία...

"Έναν freddo espresso σκέτο σε παρακαλώ και ενα μπουκαλάκι νερό." είπε στην κοπέλα στο ταμείο κοιτάζοντας την άλλη κοπέλα που έφτιαχνε τους καφέδες. Κάθε κυριακή απόγευμα για περίπου τέσσερα χρόνια του έφτιαχνε τον καφέ του.

Την είχε προσέξει απο την πρώτη στιγμή. Είχε τα μαλλιά της πιασμένα κοτσίδα η οποία τόνιζε το όμορφο πρόσωπο της. Του θύμιζε την Eva Mendez, ειδικά μια μικρή ελιά που είχε κοντά στα χείλια της. Είχε μάθει και το όνομα της. Το άκουσε να το λένε οι άλλες κάποια στιγμή και δε το είχε ξεχάσει απο τότε.

Άραγε πως θα αντιδρούσε αν της έλεγε να βγουν για ενα ποτό? Είχαν γίνει τόσα πολλά αυτά τα χρόνια στη ζωή του και για κάποιο λόγο ήθελε να της τα πει. Στο παραμύθι θα είχαν καταλήξει μαζί. Θα ζούσαν για πάντα ερωτευμένοι και θα έλεγαν στους φίλους τους την ιστορία της γνωριμίας τους για να το πιστέψουν και εκείνοι. Οτι τα παραμύθια υπάρχουν και είναι αληθινά.

"Πέντε ευρώ και είκοσι λεπτά κύριε!" του είπε η ταμείας.

"Πέντε ευρώ?" την κοίταξε απορημένος αλλά έβγαλε τα λεφτά και πλήρωσε. Πήρε τον καφέ του στο χέρι και πριν φύγει φώναξε "Σε ευχαριστώ πολύ Ντίνα!". Με την άκρη του ματιού του είδε οτι γύρισε και τον κοίταξε βιαστικά. Χαμογέλασε και πήγε στο αμάξι του.

* * *

Η Ντίνα κοίταξε βιαστικά αυτόν που είπε το όνομα της. Δεν τον ήξερε προσωπικά αλλά αναγνώρισε το πρόσωπο του. Τον θυμήθηκε μία φορά με γένια, μια ξυρισμένο, μια με μακρυά μαλλιά. Ένιωσε οτι τον ήξερε χρόνια ενώ δεν είχε ιδέα ποιός ήταν.

"Δύο φραπέδες μέτριους για τον κύριο και έναν ελληνικό Ντίνα ξύπνα!"

Γύρισε στη μηχανή, έπιασε ένα πλαστικό ποτήρι, έβαλε μία κουταλιά καφε, άνοιξε το νερό...

How did it come to this?

Χτες το πρωι να ειμαι στην Αθήνα το απόγευμα στο Λονδίνο να δω μια συναυλία και σήμερα το μεσημέρι πάλι πίσω. Ποτε θα αρχίσουμε να μιλάμε για μια ενιαία κοινωνία και όχι για κράτη και εθνικότητες; Δε νομίζω να προλάβω να δω κάτι τέτοιο αλλά τα πρώτα βήματα έχουν ήδη γίνει. Αρκεί να επιβιώσει ο πλανήτης γιατι το 2011 ξεκίνησε γαμιώντας, αλλά αυτο είναι μια άλλη κουβέντα.


Άντε και εις άλλα με υγεία!

:)

Ως πότε?

Δύο γέροι σ' ένα καφενείο. Κάθονται έξω. Βλέπουν μια όμορφη κοπέλα να περνά. Την παρατηρούν σε όλο της το διάβα.

Μόλις στρίβει στη γωνία, γυρίζει ο ένας και ρωτά:

"ΏΣ ΠΟΤΕ ;".

Και ο άλλος απαντά:

"ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ"...





Ψάχνωντας ένα topic σε ένα forum το βρήκα και θυμήθηκα οτι με είχε συγκινήσει πάρα πολυ. Έπρεπε να το είχα βρεί χτες να το αφιερώσω.